Wyrok WSA w Szczecinie I SA/Sz 705/10 z 10.11.2010 – prawomocny

Stan faktyczny:

Podatnik dokonywał dostawy towarów kontrahentom unijnym, dokumentując każdą transakcję fakturą VAT jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W trakcie postępowania podatkowego organ skarbowy stwierdził, że kontrahenci w dacie dokonania transakcji nie posiadali ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadanego im przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, a tym samym nie byli zarejestrowani dla potrzeb handlu wewnątrzwspólnotowego. Zgodnie bowiem z informacją VAT-ID1, w dacie transakcji posiadali oni nieaktywny nr VAT.

 Rozstrzygnięcie wojewódzkiego sądu administracyjnego:

„Stawiając powyższy warunek, a więc warunek wskazania na fakturze ważnego (aktualnego) numeru identyfikacyjnego nabywcy przy dostawie wewnątrzwspólnotowej, prawodawca krajowy zawarł też w art. 97 ust. 17-19 ustawy o podatku od towarów i usług przepisy przewidujące procedurę potwierdzania zidentyfikowania określonego podmiotu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, uprawnienie do dokonania takiego potwierdzenia powierzając wyłącznie krajowym organom podatkowym, tj. naczelnikowi urzędu skarbowego oraz biuru wymiany informacji o podatku VAT.

 (…)ważność (aktywność) numeru identyfikacyjnego wspólnotowego nabywcy towaru jest dla zwolnienia podatkowego czynności dostawy wewnątrzwspólnotowej kategorią obiektywną, niezależną od przekonania w tym zakresie ze strony podatnika realizującego taką dostawę. Ze względu na konstrukcyjny element podatku od wartości dodanej w przypadku transakcji wewnątrzwspólnotowych, jakim jest opodatkowanie tych transakcji w kraju konsumpcji, dla obowiązku podatkowego podatnika dokonującego dostawy obojętnymi pozostają przyczyny, które spowodowały błędne z jego strony rozpoznanie tego obowiązku (stawki podatku), także wówczas, gdy wiążą się one z niesprawnością systemu informatycznego służącego identyfikacji kontrahentów wewnątrzwspólnotowych. W przeciwnym bowiem przypadku możliwą byłaby sytuacja, że określona transakcja nie podlegałaby opodatkowaniu, co godziłoby w podstawowy cel, jakiemu służy system podatku od wartości dodanej, którego zasada polega „na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od liczby transakcji, które mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji poprzedzającym etap obciążenia tym podatkiem” (art. 1 ust. 1 i 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej).”

Wyrok ETS C-438/09 z 22.12.2010 r.

Orzeczenie ETS:

1. Artykuł 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (…) w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy Rady 2006/18/WE z dnia 14 lutego 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego z tytułu nabycia usług wykonanych przez innego podatnika niezarejestrowanego jako podatnik podatku od wartości dodanej, w sytuacji gdy odnośne faktury zawierają wszystkie informacje wymagane przez wskazany art. 22 ust. 3 lit. b), a w szczególności zawierają informacje niezbędne do ustalenia tożsamości osoby, która wystawiła te faktury, oraz rodzaju wykonanych usług.
2. Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388 w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy 2006/18 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, na mocy których podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego innemu podatnikowi będącemu usługodawcą niezarejestrowanym dla celów tego podatku.

Wyrok WSA w Łodzi (sygn. akt I SA/Łd 1423/08) z 04.02.2009 potwierdzony wyrokiem NSA (sygn. akt I FPS 8/10) z 17.01.2011 odrzucającym skargę kasacyjną.

 Stan faktyczny:

Gmina zawarła umowę sprzedaży warunkowej nieruchomości (…)Nieruchomość w ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostę P. jest oznaczona jako grunt rolny. Dla nieruchomości nie ma aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma określonych warunków zabudowy, natomiast w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przedmiotowa nieruchomość stanowi tereny rozwojowe, mieszkaniowo – usługowe.

Rozstrzygnięcie wojewódzkiego sądu administracyjnego potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny:

Od 1 maja 2004 r. w ustawie o VAT rozszerzono pojęcie towaru w ten sposób, że zaliczono do tej kategorii również grunty.(…) Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Są to pojęcia niezdefiniowane w ustawie o VAT. Należy więc szukać ich definicji w innych przepisach prawa.(…) Pojęcie „terenu” zostało zdefiniowane w u.p.z.p.(…) Pojęcie terenu obejmuje zarówno tereny będące przedmiotem prawa własności, jak i tereny będące przedmiotem użytkowania wieczystego. Wynika to wprost z powołanego aktu prawnego, który posługuje się pojęciem obszaru lub terenu, nie różnicując ich ze względu na formę prawną władania obszarami i terenami. Zakwalifikowanie gruntu (terenu) do tej lub innej kategorii wynika z planów gminy co do przyszłej zabudowy. Plany te dotyczą terenów, a nie formy władania gruntem.(…) charakter danego terenu wyznacza plan miejscowy. Tam należy szukać wyjaśnienia, czy przedmiotem transakcji jest teren budowlany czy też szerzej – przeznaczony pod zabudowę. Jeżeli natomiast planu nie ma, decyduje zakwalifikowanie danego obszaru w ewidencji budynków i gruntów, chyba że z datą późniejszą została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzje takie wydaje się wyłącznie w braku planu miejscowego. (…)Podkreślić należy również, że wola kupującego dotycząca przeznaczenia nabytej nieruchomości – niezależnie od tego, w której umowie zostałaby wyrażona – jest tak długo obojętna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, dopóki nie doprowadzi do zmiany przeznaczenia gruntu w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.